It’s my birthday (thank you!) and look what my DH bought me for a present! I can’t stop looking at them. They are superb. Mara Skujeniece designed them. She takes much inspiration from her Latvian origins. Only Latvian origins could think about using cones of yarn as a source for art. I don’t think I will ever use these two as vases, they are much too beautiful.

Qua kunst hadden we een uitgebreid programma. Het Musée d’Art moderne de la Ville de Paris (MAM) is na een verbouwing heropend. Daarom en ook omdat partnerlief een stuk over de kunstenaar Pierre Huyghe had vertaald gingen we er heen op een stralende zonnige vrijdag. Heel eerlijk gezegd zag ik het verschil niet met de laatste keer dat we er waren tíjdens de verbouwing.
Soms is een beschrijving van kunst beeldender dan de kunst zelf. Dat was het geval met Celebration Park van Pierre Huyghe. ‘Dansende Deuren’ kunnen op papier iets lichtvoetigs hebben, in het echt is het lomp. De ontkennende zinnen in neon (”I do not own modern times”) waren voor mij betekenisloos en pretentieus. En de films? Tja…

Pierre Bonnard is voor de Fransen een groot kunstenaar en het MAM vond een grote overzichtstentoonstelling vast een passend cadeau voor de stad. Het is altijd bijzonder als werk van een kunstenaar uit de hele wereld op één plaats wordt bijeengebracht. Voor Bonnard werkt het contra. Zo véél badende vrouwen, zo véél lieflijke tuinplaatjes, zo véél huiselijke tafereeltjes. We sjeesten bijna door de zalen. Gauw terug naar de echte zon buiten.

De volgende dag, nog mooier weer, gingen we naar
Beaubourg. Het is een prettig museum om te zijn en er is altijd wat te beleven. Dat viel dit keer een beetje tegen. De grote tentoonstelling was ‘Los Angeles 1955-1985′. Wat oud werk van Hopper, minder mooi werk van Hockney en verder veel pretentieuze werken die meer te maken hadden met engagement dan met kunst. De tand des tijds is dan hard. Via ‘Bande annonce’ in de link, kun veel van de werken zien.
Archaïsch was de aandacht voor vrouwelijke kunstenaars. Er was ook één zaaltje voor ingericht. En daar stond één object van een kunstwerk dat wel de tand des tijds heeft doorstaan: The Dinner Party. De Dinner Party is een prachtig (en groots!) werk waarin traditioneel vrouwelijke kunstvormen - borduren, patchwork - een nieuwe dimensie hebben gekregen en zo een hommage boden aan ‘grote vrouwen’. We schrijven 1979.

We keken nog even om het hoekje in de zaal naast Los Angeles. Daar was iets dat heette: Morphosis’. Het bleek een tentoonstelling te zijn van het werk van het gelijknamige architectenbureau uit Los Angeles. Pure pret: op pantoffels met een gele vilten zool in de vorm van de letters Morphosis schuifelde je over een glazen plaat, waaronder de maquettes. Zie de gele pijl bij de foto. De architectuur zal ongetwijfeld spraakmakend zijn, maar we hadden geen zin om op het glas te gaan liggen. We gingen liggen in het park. In de zon.

De tentoonstelling Rembrandt & Caravaggio is niet voor niets achterlijk druk. Twee zalen met doeken van twee van de grootste schilders aller tijden. Zelfs als je niets van kunst denkt te weten is het een adembenemende belevenis. Ik was vooral erg onder de indruk van de vrouwen van de heren. Niet hun echtgenoten, maar de modellen. Kijk naar de Maria Magdalena links van Caravaggio. Je zou er toch meteen zo willen uitzien?

Aan de rechterkant zie je Batsheba van Rembrandt en haar vind ik van een onvoorstelbare schoonheid. Ook door de comtemplatieve gelaatsuitdrukking blijft zij op mijn netvlies hangen. Het dilemma waar zij voor staat zou de grootste druktemakers stil krijgen, trouwens.

Maar Judith is de mooiste! Ze is bezig met een klusje dat ze liever niet wil doen en daar laat haar fraaie gezicht geen twijfel over bestaan.

Kijk eens mee, is het model van Maria Magdalena dezelfde als Judith? Ik ben dol op details. De oorbellen die Judith aan heeft, komen op een ander schilderij van Caravaggio terug. Ze liggen op de grond bij ‘het meisje dat haar haar droogt’ of een andere Maria Magdela.

Je kunt de hele tentoonstelling op internet beleven, klik op de confrontatielink en je zit er middenin. Maar het is fantastisch om het in echt te zien. Wel van te voren kaartjes bestellen, in de rij staan is niet leuk.

Als we in Parijs of Madrid zijn lopen wij de musea plat en doen alle moeite om ’s avonds naar voorstellingen te gaan. Deze week vakantie in eigen stad doen we hetzelfde en zo bezochten we de tentoonstelling in het FotoMuseum Amsterdam - FOAM van Henri Cartier-Bresson. Niet alle foto’s zijn even sterk, maar dat hoeft ook niet. Ik vond vooral zijn foto’s van China en Japan erg mooi. En zijn portretten, niet te vergeten.
Bij de Amsterdam vakantie hoort natuurlijk ook een opera. We gingen naar The Bassarids, een nogal bloederig modern stuk van Hans Werner Henze. Leuke stad, zeg, Amsterdam.

Fantastische dag voor een tentoonstelling. We bezochten Indonesia - de ontdekking van het verleden, in de Amsterdamse Nieuwe Kerk. De tentoonstelling presenteert de geschiedenis van het verzamelen en verdelen van het Indonesisch erfgoed dat is bijeengebracht door het Bataviaasch Genootschap.
En daardoor zal het wel komen …
Met de stemmen van Marion Bloem en Willem Nijholt op mijn hoofd liep ik langs 300 topstukken die vooral topstukken waren. Kunst. Verzameld. Dat is vreemd voor voorwerpen die een rol hebben gespeeld in het dagelijks bestaan van mensen. Die verbinding ontbrak. Het is allemaal mooi, maar er zat geen leven in. Gelukkig wel mooi genoeg om van te genieten.ps - foto is door liefpartner in de kerk gemaakt…ststst…mocht niet.