Vandaag is het precies twee jaar geleden dat we dag zeiden tegen Freddie. Wij zijn ondertussen gewend aan een huis zonder kat en houden dat zo. Maar nog steeds zijn er sommige dingen in huis of ons leven die verbonden zijn met het beessie. En nog steeds hoor ik op een rustige middag soms kattenpootjes trippen op het parket. Wat ik af en toe mis is die warme zachtheid. Dag lieve herinnering…

Er was een cyperse kat die deed of het hem niets interesseerde. Koninklijk zat hij op zijn ijzeren plateautje en beschouwde de buitenwereld. Zijn staart hing in een elegant omgekeerd vraagteken. “‘t Is een echte knuf hoor” zei de personeelsfunctionaris van het asiel, “zal ik hem even uit zijn hok halen?” De knuf verloor inderdaad direct zijn koninklijke air en dweilde met loeiende motor om de nek van de een. Tsja, wat moet je dan? De personeelsfunctionaris ontpopte zich vervolgens als een rasechte reclamemedewerkster. “U krijgt het mandje dat in zijn hok staat erbij. Daarin kwam-ie binnen. Mensen hebben hem namelijk in de trein achtergelaten en zo hebben ze hem gevonden.” Dat schreef ik toen Freddie drie weken bij ons was. December 1992. Vandaag was zijn laatste dag. De tussenliggende 12 ½ jaar heeft hij een topleven gehad. Want het was een topkat. Met karakter. Hij had het lijf van Jerommeke: groot hoofd, van voren fors gespierd en naar achter smal toelopend. Een lichaam dat er mocht zijn. Bovendien joeg hij alles het huis uit wat er niet hoorde. Tot vorig jaar Pinksteren, toen moest hij het onderspit delven tegen een gemene, grijze kat in de tuin. Freddiekat bleek dan ook doodziek te zijn. Hij had een te snel werkende schildklier, waardoor hij hartklachten kreeg. Dierenarts Zwart kreeg hem er weer bovenop.  Fredje werd het afgelopen jaar een ander katje. Oh, hij ving nog steeds muizen en verslond ze met een forse hap en slik. Hij was uitermate aanhankelijk, een frêle en kwetsbaar katje was het. Sliep zelfs een tijd boven op ons. Ineens waren wij het belangrijkste en daar hebben we ook volop van genoten. Maar tot op het laatst toe joeg hij wat er niet hoorde het huis uit. Twee weken geleden de gemene grijze (we hebben hem beloond).Twee dagen geleden nog de buurvrouw uit haar eigen huis. Maar dat was een vergissing. We hebben hem verteld dat de buurvrouw best in haar eigen huis mocht blijven wonen. Dat was zijn laatste heldendaad. Freddiekat blijft onze held, waar we vaak en veel om (sorry, Fred) hebben gelachen.

Er was een cyperse kat die deed of het hem niets interesseerde. Koninklijk zat hij op zijn ijzeren plateautje en beschouwde de buitenwereld. Zijn staart hing in een elegant omgekeerd vraagteken. “‘t Is een echte knuf hoor” zei de personeelsfunctionaris van het asiel, “zal ik hem even uit zijn hok halen?” De knuf verloor inderdaad direct zijn koninklijke air en dweilde met loeiende motor om de nek van de een. Tsja, wat moet je dan? De personeelsfunctionaris ontpopte zich vervolgens als een rasechte reclamemedewerkster. “U krijgt het mandje dat in zijn hok staat erbij. Daarin kwam-ie binnen. Mensen hebben hem namelijk in de trein achtergelaten en zo hebben ze hem gevonden.” Dat schreef ik toen Freddie drie weken bij ons was. December 1992. Vandaag was zijn laatste dag. De tussenliggende 12 ½ jaar heeft hij een topleven gehad. Want het was een topkat. Met karakter. Hij had het lijf van Jerommeke: groot hoofd, van voren fors gespierd en naar achter smal toelopend. Een lichaam dat er mocht zijn. Bovendien joeg hij alles het huis uit wat er niet hoorde. Tot vorig jaar Pinksteren, toen moest hij het onderspit delven tegen een gemene, grijze kat in de tuin. Freddiekat bleek dan ook doodziek te zijn. Hij had een te snel werkende schildklier, waardoor hij hartklachten kreeg. Dierenarts Zwart kreeg hem er weer bovenop.  Fredje werd het afgelopen jaar een ander katje. Oh, hij ving nog steeds muizen en verslond ze met een forse hap en slik. Hij was uitermate aanhankelijk, een frêle en kwetsbaar katje was het. Sliep zelfs een tijd boven op ons. Ineens waren wij het belangrijkste en daar hebben we ook volop van genoten. Maar tot op het laatst toe joeg hij wat er niet hoorde het huis uit. Twee weken geleden de gemene grijze (we hebben hem beloond).Twee dagen geleden nog de buurvrouw uit haar eigen huis. Maar dat was een vergissing. We hebben hem verteld dat de buurvrouw best in haar eigen huis mocht blijven wonen. Dat was zijn laatste heldendaad. Freddiekat blijft onze held, waar we vaak en veel om (sorry, Fred) hebben gelachen.

Nog ff zeuren, want het is maar langzaam wennen aan het katjesloze bestaan. Freddie was niet altijd een lawaaischopper, maar het is nu verdomd stil in huis. Er zijn ook een heleboel voorwerpen die uiteindelijk Freddie niet zijn: truien op bed, rugzakken midden in de kamer. Opvallend is dat ik de hele week een beetje stuurloos ben geweest. Het zorgen voor zo’n kat - zeker een zieke die altijd zijn pilletjes moet - geeft je een vaste structuur. Een paar dagen lang liep ik dan ook rond met een gevoel iets vergeten te zijn. Het bakentje, het vormgevertje is er niet meer. Nu maar eens van vrijheid genieten voor het eerst sinds 30 jaar.