Een baaierd is een ongevormd element waaruit volgens het boek Genesis de aarde is geschapen. Baaierd is ook een ander woord voor chaos, doorgangsgevangenis of herberg. En wij dachten nog wel dat het een oud woord was voor een rok. Waarom dit wandelgebied zo heet, ik heb geen idee, maar als dit chaos is, dan is het prima. We wandelden pakweg 16 km (17,5 zei de kilometerteller van Chanoe) van en naar station Driebergen-Zeist. We kronkelden door het bos, liepen over de hei, ploegden door het zand. We stegen en dalen. We zagen bosmeertjes, vennetjes en beekjes. We liepen over bruggen van steen, ijzer en hout. We zaten op een hoge bank en op een bank met uitzicht. We lunchten zomaar op een zandheuveltje en alles smaakte drie keer zo lekker. En alsmaar scheen de zon. Het was een fantastische wandeling, waarvan ik verslag legde in foto’s met mijn nieuwe Canon S100 (wel klein, maar groot in techniek). Ik wil wel elke week wandelen…

Als kind in Nijmegen liep ik ze allemaal: de Kaloramamars, de Rosamars, de Vierdaagse…. toen ik in de gaten kreeg dat de Dam tot Dam wandeltocht bestond (beetje laat, het bleek de tiende al) leek het me leuk om dat ook te doen. Ik schreef me in voor 18 km en stelde me een doel: ik wilde het in een tempo van 6 km per uur doen. Beetje ambitie kan geen kwaad. En dat is prima gelukt. Kreeg rond 8.15 mijn startstempel. Raakte een kwartier kwijt bij en aan de pont. En stond om 10.00 uur op de 9 km stempelplaats. Het was fris, maar mooi weer met een zonnetje. Lekker loopweer. Om 10.30 ging ik weer verder. Veel natuurschoon was er niet te zien onderweg dus er was alle reden om stevig door te stappen. Om 11.15 bereikte ik de 13 km stempelplaats. Daar werden wat druppeltjes ineens een serieuze regenbui: regenjack maar aan en meteen doorstappen. Om 12.00 uur ging ik nat maar tevreden de finish door. Yes!

Zo’n wandeltocht gaat echt alleen maar om de kilometers. Weinig moois gezien onderweg. Wat me wel lang bij zal blijven is dat de organisatie ons een aantal kilometers langs een pluimveeverwerkingsbedrijf liet lopen. Hoe verzin je het?! Ook is er veel herrie onderweg: de organisatie had muziek georganiseerd tijdens de kilometers, maar de ‘omwonenden’ ook. En dat is jammer genoeg nooit Bach of Beethoven. Volgende keer oordopjes mee. Want ik ga het vaker doen: het is een puike manier om je conditie op peil te houden en je haalt nog eens een frisse neus (al zijn er echt eerlijk waar wandelaars die lopen te roken!).